Rūznāmah-i Īrān-i Naw (Qājār)
- Rasūlʹzādah, Muḥammad Amīn [محمد امین رسولزاده] (Manager)
- Abū al-Z̤iyāʼ, M. [م ابوالضیاء] (Manager)
- Afjaʼzādah, Sayyid Mahdī [سید مهدی افجهزاده] (Manager)
📦 Master Archive Collection
Get all available issues for this serial in one discounted bundle.
| Year | Issue Title | Issue Count | Pages | Price | |
|---|---|---|---|---|---|
1327 |
Vol. 1, No. 1-110 | 110 | 445 | Price range: £23.50 through £59.00 | See Pricing & Purchase → |
|
1328 |
Vol. 1, No. 111-244; Vol. 2, No. 1-60 | 194 | 776 | Price range: £33.00 through £68.00 | See Pricing & Purchase → |
|
1329 |
Vol. 2, No. 61-121; Vol. 3, No. 1-110 | 171 | 689 | Price range: £29.50 through £63.00 | See Pricing & Purchase → |
|
1341 |
Vol. 1, No. 1-9 | 9 | 32 | Price range: £18.00 through £45.00 | See Pricing & Purchase → |
Īrān-i Naw was the official organ of the Democrat Party and the most prominent newspaper in Tihrān during the Second Constitutional Period. Managed by leading social democrats, it popularised European-style journalism in Īrān and was the country’s first large-format publication. Under the editorial leadership of Muḥammad Amīn Rasūlʹzādah, alongside M. Abu al-Z̤iyā and Sayyid Mahdī Afjahʹzādah, the paper offered unprecedented social critique, including pioneering contributions by women. Its first period ran from August 1909 until December 1911, briefly appearing as Īrān-i Nuvīn and Rahbar-i Īrān. It resumed thirteen years later in 1923 under the directorship of Rahnamā. The publication is historically significant for printing early poetry by Malak al-Shuʻarāʼ Bahār and Abu al-Qāsim Lāhūtī, serialising translations of Tolstoy and Dumas, and distributing Edward G. Browne’s advocacy for Iranian constitutionalists.
«ايران نو» ارگان حزب دموكرات و مهمترين و معتبرترين روزنامه تهران در دوره مشروطه دوم بود و چندين سوسيال دموكرات برجسته كه به حزب دموكرات وابسته بودند آن را اداره مىكردند. یکی از روزنامههای مهم زبان فارسی روزنامه ایران نو بود که مدت چند سال در تهران قبل از کودتای ارگان حزب دموکرات منتشر میشد. از شماره اول سال دوم علاوه بر م. ابوالضیا که صاحب امتیاز و سید مهدی افجهزاده که مدیر مسئول روزنامه بود، نام محمد امین رسولزاده نیز به عنوان سر دبیر در عنوان روزنامه درج می شد. رسولزاده عضو حزب سوسیال دموکرات باکو بود که در دوران «استبداد صغیر» به ایران آمده بود.
این روزنامه از تأثیرگذارترین نشریات پس از مشروطه بود. علاوه بر نقدهای آن بر نظام اجتماعی، از مهمترین روزنامههایی بود که در آن درباره اوضاع زنان در ایران مرتب مطالبی چاپ میشد و زنان خود در آن مینوشتند. تا قبل از تاسیس و انتشار روزنامه ایران نو قطع جراید، نیم ورقی بود و اولین روزنامهای که به قطع بزرگ منتشر شد همین روزنامه ایران نو بود.
آغاز انتشار روزنامه ایران نو، هفتم شعبان ۱۳۲۷ (دوم مرداد ۱۲۸۸/ ۲۴ اوت ۱۹۰۹) و توقف آن، ۲۷ ذیحجه ۱۳۲۹ (۲۹ آذر ۱۲۹۰/ ۲۰ دسامبر ۱۹۱۱) پس از بسته شدن مجلس دوم است. در این میان، یک شماره در ۲۹ ذیحجه ۱۳۲۹ (۳۰ آذر ۱۲۹۰/ ۲۱ دسامبر ۱۹۱۱) با نام «ایران نوین» و دو شماره در روزهای بعد، اول و دوم محرم ۱۳۳۰ با نام «رهبر ایران» منتشر شد.
در سال ۱۲۸۹ پس از تبعید یکی از عوامل روزنامه ایران نو که همان رسولزاده از تهران بود روزنامه نیز توقیف و به این ترتیب دوره اول روزنامه ایران نو پایان یافت. دوره دوم ایران نو پس از سیزده سال تعطیلی یعنی در سال ۱۳۰۲ هـ. ش شروع و شماره اول این دوره در تاریخ سه شنبه ۲۵ ثور ۱۳۰۲ مطابق ۲۸ رمضان ۱۳۴۱ هـ.ق منتشر گردید. در این دوره صاحب امتیاز و مدیر روزنامه «رهنما» معرفی گردید و روزنامه ارگان فرقه دموکرات مستقل ایران بود.
بعضی از اشعار ملکالشعرای بهار و ابوالقاسم لاهوتی شاعران پیشرو اوایل سدۀ بیستم برای نخستینبار دراین نشریه منتشر شد. ترجمۀ آثار نویسندگان اروپایی نظیر لئو ترلستوی و الکساندر دوما نیز با چاپ در این نشریه در اختیار عموم قرار میگرفت. همچنین خلاصهای از کتاب «انقلاب ۱۹۰۵-۱۹۰۹ ایران» اثر ادوارد براون و گزارشهایی از سخنرانیهای براون در اروپا در حمایت از مشروطهخواهان ایران در این نشریه منتشر میشد. پس از تعطیلی ایران نو چند شمارۀ محدود تحت عناوین «ایران نوین» و «رهبر ایران نو» منتشر شد و سپس برای همیشه متوقف گردید. ايران نو يكى از جدىترين مطبوعات سوسياليستهاى ايران در قرن بيستم بود و روزنامهنگارى به سبك اروپايى را در ايران رواج داد.