This volume gathers the surviving verse of Abū ʻAbd Allāh Jaʻfar ibn Muḥammad Rūdakī Samarqandī, the celebrated tenth-century master long regarded as the father of Persian poetry, whose art flourished under Sāmānid patronage in Khurāsān when the Persian tongue was being restored to renown. Edited with painstaking care by the eminent scholar Saʻīd Nafīsī, it brings together the qaṣīdahs, scattered couplets, rubāʻīyāt, panegyrics, elegies and lyric fragments preserved across later sources, arranged by metre and poetic form. An extensive introduction surveys Rūdakī's life and his reputed blindness, his exalted standing at the Sāmānid court, his celebrated mas̱navīs including the versified Kalīlah va Dimnah and the Sindbād-nāmah, his vast reputed output, and his enduring influence upon poets such as Firdawsī, ʻUnṣurī and Farrukhī. A glossary of archaic and obsolete words completes a scholarly edition indispensable to students of classical Persian literature.
این کتاب دفتری است از سرودههای بازماندهی ابوعبدالله جعفر بن محمد رودکی سمرقندی، نخستین استاد بزرگ شعر پارسی که در سدهی چهارم هجری در روزگار فرمانروایی سامانیان در خراسان میزیست و او را پدر شعر فارسی خواندهاند. در آن روزگار، شاعران پارسیگو قهرمانان جنبشی ملی برای زندهداشت زبان فارسی بودند و رودکی سرآمد ایشان به شمار میرفت. سعید نفیسی، پژوهندهی نامدار، با کوششی دیرپای و دقتی کممانند، قصاید، قطعات، رباعیات، مدایح، مراثی، تغزلات و ابیات پراکندهی این شاعر را که در منابع گوناگون کهن بر جای مانده، گرد آورده و آنها را بر پایهی وزن و قالب شعری سامان داده است. دیباچهای گسترده، شرح احوال رودکی، داستان کوری او، جایگاه بلندش در دربار سامانی، حجم پرشمار اشعارش، مثنویهای نامدارش همچون کلیله و دمنهی منظوم و سندبادنامه و نیز اثرگذاری ژرف او بر سرایندگانی چون فردوسی، عنصری و فرخی را بررسی میکند. فرهنگی از واژگان مهجور و متروک نیز این تصحیح ارجمند را که برای دانشجویان ادب کهن پارسی بایسته است، به سرانجام میرساند.

