Barā-yi tārīkh mīʹgūyam; Khāṭirāt-i Muḥsin Rafīqʹdūst; Jild-i 1 (1357-1368)

از تولیدات شاخص دفتر ادبیات انقلاب اسلامی حوزه هنری است که به بازخوانی خاطرات محسن‌رقفیق‌دوست اختصاص دارد. این کتاب از مقطع ورود حضرت امام خمینی (ره) در ۱۲ بهمن که محسن رفیق‌دوست راننده بلیزر امام(ره) بودند، آغاز می‌شود و تا روزهای سخت تشکیل سپاه و تاسیس نخستین وزارتخانه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ادامه پیدا می‌کند. علامیان برای نگارش این اثر مرارت فراوانی متحمل شده و با صرف زمانی بالغ بر سه سال موفق به جمع‌آوری و ثبت و تدوین خاطرات رفیق‌دوست از روزهای ملتهب و پر افت و خیز دهه نخست انقلاب شده است. هدایت‌الله بهبودی، مدیر دفتر ادبیات انقلاب اسلامی حوزه هنری چندی پیش درباره ضرورت انتشار کتاب خاطرات محسن رفیقدوست، عنوان کرده بود که از مدتی پیش به این نتیجه رسیده‌ایم که ثبت و ضبط خاطرات دهه اول انقلاب مغفول مانده است بنابراین می‌بایست برای این برهه زمانی اقدامی صورت می‌دادیم. گذشت زمانی قریب به ۳۴ سال از پیروزی انقلاب اسلامی، ضرورت توجه به حوادث سال‌های آغازین انقلاب را نیز افزایش می‌داد. با درنظر گرفتن این ویژگی‌ها «برای تاریخ می‌گویم» را می‌توان یکی از معدود آثار تاریخی در زمینه رویدادهای مهم روزهای نخست پیروزی انقلاب و روند وقایع عمده آن دانست که توانسته است با نثری زیبا و اثرگذار به قلب گوشه‌هایی از تاریخ مغفول مانده انقلاب اسلامی پرتو بیفکند.

قسمتی از کتاب:

پرسیدم: «سپاه قرار است اینجا تشکیل بشود؟» گفتند: «بله». کاغذی برداشتم و روی آن نوشتم: «بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم – سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تشکیل شد: ۱- محسن رفیق‌دوست». بقیه هم اسم‌هایشان را نوشتند و سپاه پاسداران تشکیل شد. هفت نفر به عنوان شورای فرماندهی انتخاب شدند. آقای دانش آشتیانی شد فرمانده سپاه، آقای غلامعلی افروز مسئول امور پرسنلی، آقای محمدعلی بشارتی مسئول اطلاعات، آقای الویری مسئول روابط عمومی و من هم مسئول تدارکات. اولین مأموریت را هم به من دادند که برو جا پیدا کن.» صفحه ۵۰