This scholarly reference work, titled Qurʼān va Mas̲navī, provides a systematic analysis of the intertextual relationship between the Holy Qurʼān and the Mas̲navī-i maʻnavī of Mawlavī, Jalāl al-Dīn Muḥammad. Compiled by the distinguished scholar Bahāʼ al-Dīn Khurramshāhī alongside Siyāmak Mukhtārī, the text functions as a specialised concordance (farhangvārah), tracing the direct impact, quotations, and thematic reflections of Qurʼānic verses within the Persian couplets of the Mas̲navī. Published in Tihrān by Qaṭrah, this volume serves as an essential tool for researchers and students of Persian Sufi literature, offering deep insight into how Islamic scripture forms the spiritual backbone of Rumi's poetic masterpiece.
در این كتاب تاثیر پنجگانه ۶۲۰۰ آیه قرآنی در ۲۶ هزار بیت مثنوی بررسی شده است. خرمشاهی در توضیح این تاثیرات گفته است: تضمین (آوردن بخشی از آیات قرآن)، برگرفته (آوردن بخشی از عبارت قرآنی با افزودن كلمات فارسی كه درعلوم بلاغت به آن صنعت حل میگویند) و اقتباس به معنای آوردن بخشی از آیات قرآن با كمی تغییر است. همچنین الهام و اشاره، صورتهای چهارم و پنجم تاثیر قرآن در مثنوی هستند به این معنا كه در ورای ابیات مثنوی، معنایی از آیات قرآن وجود دارد و این موضوع الهام بخش مولوی بوده است.
برای نگارش این كتاب از ۲ منبع اصلی استفاده شده؛ مثنویی به تصحیح عبدالكریم سروش و مثنویی به تصحیح قوام الدین خرمشاهی كه هر دو بر مبنای نسخه قونیه تصحیح شدهاند. «شرح مثنوی» كریم زمانی و نیز مثنویی به تصحیح توفیق سبحانی هم از جمله منابع فرعی بودهاند كه نویسندگان برای شرح لغات مشكل از آنها سود جستهاند.


