Downloadable Book
Majālis-i Sabʻah; Haft khitābah
مجالس سبعه؛ هفت خطابه
Price range: £14.00 through £35.00
Table of contents, Introduction, Sample pagesThe "Majālis-i Sabʻah" is a compilation of Rumi's seven sermons or discourses, edited and explained by Tawfiq H. Sobhani. The exact time of its composition is uncertain, but it is believed to have been transcribed during or after Rumi's sermons and later revised with additional content. The sermons incorporate verses from Rumi's Divan-e Kabir and rubaiyat, as well as passages from Sultan Walad's "Valadnameh." Each sermon begins with an Arabic sermon, and many phrases are in metrical form. The content includes interpretations of phrases such as "Bismillah" and concludes with praises of Allah, the Prophet Muhammad, and his family and companions. Rumi's sermons draw from the works of Sanai, Attar, Nezami, Mas'udi Razi, and Sayyid Burhan al-Din Muhaqqiq Termezi, with influences from Sultan Walad and Shams Tabrizi.
مجالس سبعه (هفت خطابه) اثر مولانا جلالالدین رومی که از هفت خطابه یا هفت مجلس وعظ مولانا، فراهم آمده و با تصحیح و توضیحات توفیق ه.سبحانی، منتشر شده است.
زمان تألیف کتاب، دقیقا معلوم نیست، اما ظاهرا از طرف سلطان ولد یا حسامالدین چلبی، در اثنای وعظ تحریر یافته، بعدها با رعایت صورت اصلی، بازخوانی شده، مطالبی بدان افزوده شده و شاید از نظر مولانا نیز گذشته و احتمالا خود او نیز تصحیحات و اضافاتی بر آن داشته است. در مجالس، ابیاتی از دیوان کبیر و رباعیات مولانا، راهیافته است. گذشته از آن، مطالبی از «ولدنامه» سلطان ولد را هم در مجالس، توان دید.
هر هفت مجلس، با خطبهای عربی آغاز شده است و تقریبا همه عبارات آن، مسجع است. در تجاویف خطبه، بر سبیل استدلال، آیاتی در حکمت و قدرت و عظمت الهی آمده با درود بر چهار یار گزین رسول اکرم(ص) و مهاجران و انصار و در مجلس هفتم، علاوه بر آنان، با تحیت بر حسنین(ع) به پایان میرسد.
بعد از خطبه، مناجاتی که نوعی دعا و استغاثه با جملات مسجع فارسی است، جای میگیرد. سخن اصلی، با ذکر حدیثی آغاز میشود. حکایتها، قصهها، آیات و احادیث در شرح آن حدیث اول بر شنوندگان عرضه میگردد از این راه، چنانکه فهرست پایان کتاب نشان میدهد، ۱۵۷ آیه و ۴۰ حدیث از رسول اکرم(ص) و امیرمؤمنان(ع) در مجالس سبعه آمده است.
گاه مطالبی با عبارات گوناگون بیان گردیده است. در اواخر مجلس اول و دوم، تفسیری بر «بسمالله» آمده است. هر جمله با حمد و ستایش ذات باری و رسول اکرم(ص) و آل و اصحاب او پایان میپذیرد.
با یک نگاه سطحی به بخش توضیحات و فهرست اشعار در پایان همین کتاب، بهوضوح برمیآید که قطعنظر از اشعاری که گوینده آنها معلوم نیست، مولانا در مواعظ خود از اشعار «حدیقة الحقیقة» سنایی، دیوان عطار، نظامی، مسعودی رازی و مقالات سید برهانالدین محقق ترمذی استفاده کرده است. حتی در مجلس سوم، به اشعاری از «ولدنامه» سلطان ولد، فرزند مولانا، برمیخوریم و اکثر داستانهای منثور مندرج در مجالس را در مثنوی مولانا نیز مییابیم و باید پذیرفت که مقالات شمس تبریزی نیز در فراهم آمدن مجالس، بیتأثیر نبوده است.
Related products
