This book is a memoir or biography of Hashemi Rafsanjani who was involved in the struggle for political and social change in Iran. The book covers different periods of his life, starting from birth and leading up to his involvement in armed struggle, imprisonment, and ultimately leaving the country. The author also provides insights into the political and social climate of Iran during those times, as well as their interactions with key figures such as Ayatollah Khamenei. The book includes an index and a postscript, and also features some photographs of individuals.

در بخشی از کتاب می‌خوانیم:

«همان شب اول بازجویی، دفعه دوم که مرا به سلول آوردند، با اینکه تشک را برایم زندانیان دیگری طوری درست کرده بودند که بتوانم بخوابم، امکان خواب نبود. قرآنی گرفتم و مقداری از آیات جهان (سوره توبه) را خواندم. پیام این آیات برایم مفهوم زیبایی داشت و در حالت روحی خوبی بودم و از‌ آن لحظه‌های شیرین، لذتی بردم که همیشه شیرینی آن را در جانم حس می‌کنم. در این حال همه دردها و غصه‌ها، اهانت‌ها و فحاشی‌ها را فراموش کردم. بی‌اغراق از پرداختن بهایی چنان سنگین و مشکلاتی که برایم پیش آمده بود، به اضافه دلهره و اضطراب آینده بازجویی، برای رسیدن مشابه این حال خرسند بودم و خدا را سپاسگزار. در گذشته‌ها و روزگار طلبگی، همیشه با رفتن به جمکران،‌ زیارت حضرت معصومه(ع) و گاهی تهجد و اعتکاف، در جستجوی چنین حالی بودم، هرگز چنین حال لذت بخشی برایم پیش نیامده بود. بعدها هم آرزوی پیدا شدن چنین حالی را داشتم. به هر حال در وجدان خود از خدا ممنون شدم و برای مقاومت آمادگی بیشتری پیدا کردم.»

فهرست: